Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Εκδίωξη ναρκεμπόρων από τα Εξάρχεια



Ενημέρωση για την εκδίωξη ναρκο-συμμορίας από τα Εξάρχεια
Τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη στα Εξάρχεια μια δυναμική κινητοποίηση ενάντια στις ναρκομαφίες και τους κρατικούς προστάτες τους. Παρά τα χτυπήματα που δέχθηκαν τα κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών, επιχειρείται το τελευταίο διάστημα να ανασυσταθούν διάφορες πιάτσες είτε στην πλατεία Εξαρχείων είτε σε δρόμους γύρω από αυτήν που αποτελούν και μέρη που συχνάζει νεολαία.
Μια τέτοια συμμορία είχε εντοπιστεί να διακινεί ναρκωτικά γύρω από την πλατεία με κέντρο της την οδό Δερβενίων. Έτσι, στις 26/5 το βράδυ σύντροφοι και συντρόφισσες τους επισκέφθηκαν αιφνιδιαστικά, τους εξουδετέρωσαν - ώστε να διασφαλιστεί η ασφάλεια των συντρόφων- και τους έκαναν με κάθε τρόπο σαφές πως δεν θα ανεχθούμε την παρασιτική παρουσία τους στην περιοχή και να μην διανοηθούν να συνεχίσουν το ναρκεμπόριο. Αφού οι ναρκέμποροι εισέπραξαν τα δέοντα και οι σύντροφοι βεβαιώθηκαν πως το μήνυμα ελήφθη, αποχώρησαν συντεταγμένα με συνθήματα κινούμενοι στους δρόμους των Εξαρχείων.

ΜΠΑΤΣΟΙ- ΜΑΦΙΟΖΟΙ- ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

σύντροφοι/συντρόφισσες

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Πως μια χούφτα κόσμος ξεφτίλισε κάποτε το κράτος



Picture Η χώρα και επισήμως μετατράπηκε σε αποικία. Το καταπιεσμένο κομμάτι του λαού δυσανασχετεί στην πλειοψηφία του αλλά δείχνει απρόθυμο και φοβισμένο να αντιδράσει
Παρακάτω ακολουθεί μια σύντομη περιγραφεί πως μια χούφτα άνθρωποι το 1985 ξεφτίλισαν το  οργανωμένο κράτος...επειδή κατέστειλε τα όνειρα τους....όποιος θέλει μπορεί 
Picture
Εμπόλεμη ζώνη.
Τους τραυματίες τους έπαιρνε ασθενοφόρο του διεθνούς ερυθρού σταυρού. Φαγητό, οι σταφίδες και οι σοκοφρέττες από απέναντι ψιλικατζίδικο, του αφήσαμε και λεφτά τότε αν δε με απατάει η μνήμη μου. Οι κάτοικοι των εφαπτόμενων πολυκατοικιών εξαφανισμένοι, είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Υπνος με ανοιχτά τα μάτια πάνω στο οδόφραγμα. (Αλήθεια για πρώτη φορά στη ζωή μου κοιμήθηκα με ανοιχτά τα μάτια και ξεκουράστηκα- μετά κοιμόμουνα για 2 μέρες).
Οι μπάτσοι στη γωνία Τρικούπη και Ναυαρίνου να τις τρώνε συνεχώς. Το οδόφραγμα έσπασε μία φορά όταν κάνανε ντου μεσα στη κλούβα, αλλά όπως ήλθε έφυγε με την όπισθεν λόγω ΤΑΡΑΤΣΑΣ. Τι υπήρχε σε εκείνη τη ταράτσα!!!! Όλα τα χημικά του κόσμου. Κι αυτή ήταν η δύναμή μας. Σερβίραμε τα καλύτερα κοκτέηλς. Σύντροφε Κάιν, σε εκτιμώ και ξέρω κι εσύ το ίδιο, αλλά μην υποτιμάς τη δύναμη πυρός μας. Το σκεφτόντουσαν για τα καλά αν θάπρεπε να μπούνε, και θα έπρεπε να βγάλουν όπλα για να μας τιθασεύσουν. Άλλωστε δεν είχαμε τίποτε άλλο στο μυαλό μας από το να βγούμε νικητές, (και για αρκετούς) ή πεθαμένοι αν θυμάσαι.
Οι φασίστες ξεμύτισαν ένα πρωινό (οι μπάτσοι είχαν κρυφτεί) και έφαγαν το ξύλο της αρκούδας όσοι δε πρόλαβαν να ξεφύγουν. Το θυμάσαι Βορίδη? Εσύ δυστυχώς έτρεχες γρήγορα και τη γλίτωσες.
Μετά ήρθε η αντιπροσωπεία της βουλής ως διαμεσολαβητές. Κύρκος, Γλέζος, Σταθόπουλος ως υπηρεσιακός υπουργός, και μερικοί άλλοι που δε τους θυμάμαι τώρα. Μας συνάντησαν να μιλήσουμε μέσα στα σκαλάκια της εισόδου. Μας ερώτησαν τι ζητάτε και τους απαντήσαμε το άλμα στο όνειρο. Μια συζήτηση που δεν καταλάβαιναν τι τους λέγαμε. Γιατί ο λόγος μας εκφερόταν με οίστρο. Τότε κατάλαβα ότι πρόκειται γι ανθρώπους μειωμένης αντιλήψεως. Επρόκειτο για τεράστια διαφορά πνευματικού επιπέδου. Είχαν βραχυκυκλώσει, τους χαλάγαμε το πολιτικό παιχνίδι τους, τις εκλογές, και η αλήθεια είναι ότι πολύ θα ήθελα σε μια συνέντευξη να ακούσω τις εντυπώσεις τους από εκείνη την ημέρα, κι αν καταλάβαν τίποτα. Τελικά φτάσαμε και στα αιτήματα:
1. να φύγουν οι μπάτσοι από τη πλατεία
2. να απελευθερωθούν οι συλληφθέντες
3. να έλθει πορεία να μας παραλάβει και να αδειάσει η Αθήνα από αστυνομία
Από τον ασύρματο μάθαμε ότι τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά, ότι οι σύντροφοι απελευθερώθηκαν με βούλευμα, και συνεννοηθήκαμε για τη πορεία της επομένης.
Ερχόταν η πορεία στη ακαδημίας και την ακούγαμε. Συνειδητοποίησα ότι δε θα πεθάνω τελικά, και φορτώσαμε μπας και μας τη φέρουν, και περιμέναμε την επιτροπή, που αποτελούνταν κι από ανθρώπους του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Βγήκαμε έξω και μας ρωτήσανε "που είναι οι άλλοι?" Μόλις καταλάβανε ότι είμαστε τόσο λίγοι βάλαμε τα γέλια. Με το πανώ μπροστά Ε=mxc2 και το σύνθημα "είμαστε τρελλοί κι ευτυχισμένοι", κατηφορίσαμε το στενό και μας αγκάλιασε μια πορεία 5000 ανθρώπων γέροι νέοι μανάδες σύντροφοι κι αλληλέγγυοι που φώναζαν το σύνθημα:"Μέσα στο Χημείο μια χούφτα αναρχικοί, ξεφτίλισαν το κράτος και τη καταστολή".
Επρόκειτο για μια μέθεξη που ερχόταν από τη δίνη των γεγονότων που σε ανέβαζε σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Νομίζω ότι εκεί μέσα πραγματοποιήθηκε το ["αδύνατο", προκειμένου να μη βρεθούμε μπροστά στο "αδιανόητο"].
ΠΗΓΉ INDYMEDIA

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Έλληνες αναρχικοί πολεμούν στη Ροζάβα της Συρίας (ΒΙΝΤΕΟ)


Αναρχικοί από όλες τις χώρες συγκροτούν μία άτυπη "διεθνή ταξιαρχία" τον "Επαναστατικό Σύνδεσμο Διεθνιστικής Αλληλεγγύης" (RUIS). Ανάμεσά τους και Έλληνες.









Αναρχικοί από όλες τις χώρες συγκροτούν μία άτυπη "διεθνή ταξιαρχία" και προστρέχουν στη Συρία να πολεμήσουν τους τζιχαντιστές του ISIS.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του "Ελεύθερου Τύπου" έφταναν ανά διαστήματα πληροφορίες στις ελληνικές αρχές πως έχουν μεταβεί στη Ροζάβα Έλληνες αναρχικοί. Τώρα όμως είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται τόσο έντονη δραστηριότητα Ελλήνων, που εκφράζεται κυρίως από μία ομάδα, τον Επαναστατικό Σύνδεσμο Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (RUIS), που ιδρύθηκε από Έλληνες αναρχικούς.
«Από τη Ροζάβα μέχρι την Αθήνα, τα απελευθερωμένα εδάφη του αγώνα θα ματώσετε για να τα πάρετε. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις» έγραψαν στον τοίχο όπου φωτογραφίζονται ενώ σε άλλη φωτογραφία, που επίσης τραβήχτηκε στο δυτικό Κουρδιστάν, ανάμεσα σε μαχητές με καλάσνικοφ και ρουκετοβόλα, υπάρχει πανό που γράφει στα ελληνικά: «Ούτε βήμα πίσω».

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο RUIS, όπως αναφέρεται σε σχετικό κείμενο που αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο, «οργανώθηκε από μία αφοσιωμένη ομάδα Ελλήνων. Έστειλαν μέλη να πολεμήσουν στη Ροζάβα αλλά επικεντρώθηκαν στα πρακτικά ζητήματα του αγώνα». Η πιο γνωστή οργάνωση αναρχικών στο δυτικό Κουρδιστάν είναι οι «Διεθνιστικές Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις» (IRPGF).


Πηγή: Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Κάτω τα χέρια από τα σώματα μας. Να πολεμήσουμε τον σεξισμό από όπου και αν προέρχεται.




Πάντα μας γεμίζει οργή η είδηση κάθε βιασμού.
Πάντα μας γεμίζουν οργή οι «ερμηνείες» και η παρουσίαση του βιασμού από την πλειοψηφία των συστημικών ΜΜΕ, που απ’ τη μια μυθοποιούν το έγκλημα επιδιώκοντας να του δώσουν μεταφυσικές διαστάσεις, ότι δήθεν γίνεται από «τέρατα», «δράκους», «ανώμαλους» και από την άλλη, με έναν καλυμμένο τρόπο, αναζητούν δήθεν στοιχεία που ενοχοποιούν όμως στην ουσία το θύμα όπως «πως βρισκόταν εκεί», «γιατί δεν σκέφτηκε τι μπορεί να συμβεί». Συχνά μέρος των αφηγήσεων και της περιγραφής του βιασμού αποτελούν ακόμα και τα ρούχα που φόραγε το θύμα, η ώρα που βρισκόταν έξω από το σπίτι αν ήταν βράδυ ή μέρα, ο τρόπος που διασκέδαζε και διάφορα παρόμοια «επιβαρυντικά».
Αυτές οι περιγραφές βρίσκουν δυστυχώς ακροατές, βρίσκουν τα πρόθυμα αυτιά όσων ποτέ δεν μπήκαν στο κόπο, από αδυναμία ή από επιλογή, να σκεφτούν τις πραγματικές αιτίες άσκησης βίας πάνω στα σώματα κυρίως των γυναικών.
Οι δικές μας ερμηνείες δεν έχουν ούτε δράκους ούτε μας κάνουν να πέφτουμε από τα σύννεφα.
Ξέρουμε καλά ότι καμιά γυναίκα δεν προκαλεί τον βιασμό. Τον βιασμό τον προκαλεί ο βιαστής. Αυτός ευθύνεται και ποτέ το θύμα. Ευθύνεται κι ένα μέρος της κοινωνίας που ανέχεται ή δικαιολογεί τον βιασμό. Ευθύνεται η κουλτούρα του βιασμού.
Ξέρουμε καλά ότι κάθε μεταφυσική προσέγγιση στο θέμα του βιασμού εμμέσως τον δικαιολογεί και έχει σκοπό να μας παραπλανήσει και να θολώσει το τοπίο.
Ξέρουμε καλά ότι τα στερεότυπα, ο σεξισμός, η πατριαρχία είναι από τα δομικά συστατικά του καπιταλιστικού συστήματος που παράγει ανισότητα, γεννά εξουσιαστικές λογικές, γεννά βιαστές. Την περίοδο αυτή μάλιστα της κρίσης του καπιταλισμού, η εκμετάλλευση και ο κοινωνικός αποκλεισμός εντείνονται σε βάρος των καταπιεσμένων και η άσκηση βίας γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη περιθωριοποιώντας συνεχώς τα πολλαπλά καταπιεσμένα υποκείμενα.
Ο πρόσφατος βιασμός της 22χρονης φοιτήτριας και εργαζόμενης στη Δάφνη, που βιάστηκε μέσα στο χώρο εργασίας της από τον εργοδότη της, από μέρος της κοινωνίας παρουσιάστηκε μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του ρατσισμού, επιδιώκοντας να τον «εξηγήσουν». Όμως είναι σίγουρο, ότι δεν έχει καμία παραπάνω σημασία, αν ο συγκεκριμένος άντρας-εργοδότης είναι υπέρβαρος και τυφλός, αν είχε ερωτική ζωή ή ότι άλλο ειπώθηκε ως χαρακτηριστικό του. Είναι μόνο βιαστής. Βίασε γιατί ο σεξισμός που αναπαράγεται από την κουλτούρα του βιασμού και συμπληρώνεται από τους στερεοτυπικούς ρόλους των φύλων, σε συνδυασμό με την υποτίμηση της εργατικής δύναμης της γυναίκας, πήρε σάρκα και οστά πάνω στο σώμα της κοπέλας αυτής. Βίασε γιατί απλά μπορούσε να το κάνει υπό το εργασιακό καθεστώς που είχε διαμορφώσει με τους όρους που τον συνέφεραν, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, με όρους γαλέρας! Το θύμα, σύμφωνα με τα σχέδιά του, θα μπορούσε να ήταν αόρατο.
Οι συνθήκες δουλειάς των οικιακών βοηθών και όλων των κατ’ οίκον υπηρεσιών, στα πλαίσια της υποτίμησης της εργατικής μας δύναμης, είναι πέρα για πέρα σε καθεστώς δούλων! Δεν υπάρχει καμία προστασία γιατί απλά δεν φαίνονται πουθενά, δεν έχουν νομική υπόσταση, δεν είναι εργαζόμενοι/ες για τον κόσμο της αγοράς και του ανταγωνισμού. Από τύχη μπορούν να αποδείξουν την εργοδοτική τρομοκρατία που υφίστανται ακόμη και τον βιασμό τους όπως ακριβώς και η 22χρονη κοπέλα. Αν δεν ήταν οι γονείς της, αν δεν είχε υποστεί κάποιο εμφανές τραύμα, αν ο βιαστής δεν πιανόταν την ώρα του εγκλήματος έτσι ώστε να πειστεί το άθλιο δικαστικό σύστημα ότι βιάστηκε, πιθανόν να μην μπορούσε να αποδείξει τίποτα περνώντας παράλληλα έναν δεύτερο δικαστικό Γολγοθά, όπως και η πρόσφατη υπόθεση βιασμού στην Ξάνθη που ο βιαστής αθωώθηκε. Και αυτά γιατί πολύ απλά δεν θα υπήρχαν αποδείξεις ότι βρισκόταν εκεί, στον χώρο δουλειάς της. Αυτή είναι η βαρβαρότητα που ζουν οι οικιακοί βοηθοί και οι κατ’ οίκον «αόρατες», εργαζόμενες γυναίκες κυρίως, αφού τα πατριαρχικά στερεότυπα για τον ρόλο των φύλων την καθιστούν «βασίλισσα» της καθαριότητας και της φροντίδας (παιδιών, ηλικιωμένων, ασθενών κλπ).
Να μην ανεχτούμε αυτές τις συνθήκες ζωής.Να μην ανεχτούμε άλλο να παίζουν τα αφεντικά το παιχνίδι με τους όρους που τους συμφέρουν. Να βάλουμε μπροστά τα δικά μας συμφέροντα και να συναντηθούμε στους δρόμους του αγώνα για ένα κόσμο δίκαιο, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ταπείνωση.
Να μην ανεχτούμε ποτέ και πουθενά τον σεξισμό, αντιπαλεύοντας την κουλτούρα του βιασμού σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, βάζοντας ένα τέρμα πια στους μηχανισμούς καταπίεσης, τις εξουσιαστικές σχέσεις, την βία και την εξαθλίωση. Να παραμερίσουμε τον φόβο και την ντροπή και να μιλήσουμε αποδομώντας τα στερεότυπα και την πατριαρχία.
Να αλλάξουμε την συνείδηση μέρους της κοινωνίας απέναντι στην σεξουαλική και κάθε άλλη μορφή βίας, απέναντι στην εξόντωση του διαφορετικού.
Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός: ένας κόσμος ελευθερίας, αξιοπρέπειας, ισότητας, αλληλεγγύης, ένας κόσμος που ονειρευόμαστε και που θα αξίζει να τον ζούμε.